Μια καταπληκτική συνεργασία δύο σχετικά διαφορετικών κόσμων που σε κάνει να αναρωτιέσαι για το ποια είναι και αν υπάρχουν βέβαια, τα όρια στη μουσική.Ποιοι είναι:
Marconi Union: ένα τρίο μουσικών από το Μάντσεστερ που από το 2003 εξερευνούν με απόλυτη φινέτσα τη σχέση μεταξύ electronica, ambient και post-rock. Με πιο απλά λόγια, δημιουργούν ορχηστρική μουσική με περισσότερο βάθος και ουσία από τις γνωστές chillout βλακείες εκεί έξω. Η μουσική τους αντιπροσωπεύει την απόλυτη γαλήνη και ηρεμία και προκαλεί μια βαθιά στοχαστική ηρεμία. Δεν είναι τυχαίο που στο ξεκίνημά τους υποστηρίχθηκαν από τη δισκογραφική All Saints Records στην οποία ήταν έντονη η παρουσία του τεράστιου Brian Eno. Φινετσάτα ηχοτόπια λοιπόν οι φίλτατοι. Δισκογραφία τους εδώ.
Jah Wobble: πρόκειται για μια από αυτές τις μυστήριες φιγούρες της μουσικής που έχουν συνεργαστεί με άπειρους καλλιτέχνες (Bjork, Ginger Baker, Brian Eno, Bill Laswell, Chaka Demus, The Edge, Madredeus, The Orb, Primal Scream, Pharoah Sanders και άλλους), έχουν κάνει παραγωγές και συμπαραγωγές σε άπειρους δίσκους, παίζουν πάνω από δύο όργανα, ανήκουν σε πάνω από μία μουσικές κατηγορίες (punk, post-punk, dub, experimental, electronica, ethnic κλπ). Κατά κύριο λόγο όμως είναι μπασίστας. Από αυτούς που φτιάχνουν μπασογραμμές ύπουλες, που μοιάζουν απλές, αλλά δεν είναι. Δισκογραφία του εδώ.Marconi Union & Jah Wobble - Anomic [2013]: Γνωρίζοντας το ποιόν και των δύο, απορεί κανείς γιατί δεν είχαν συνεργαστεί εδώ και τόσον καιρό και μάλιστα σε μόνιμη βάση. Αυτή είναι η απορία που μου γεννήθηκε εμένα όταν πρωτοάκουσα το δίσκο. Σαν να μην ήταν κάτι το καινούριο, αλλά, πως το λένε, αυτές οι δύο μουσικές προσεγγίσεις ήταν γραφτό να συναντηθούν κάποια στιγμή (το dub με το ambient, χοντρά-χοντρά). Είχε προηγηθεί μια τέτοια απόπειρα με τη συνεργασία του Jah Wobble με τον Brian Eno, χωρίς όμως να είναι διακριτό το ποιος κάνει τι. Ήταν ας πούμε πιο Eno η φάση.
Το Anomic έχει καταφέρει να ξεχωρίσει απόλυτα το κομμάτι του Wobble με αυτό των Marconi Union, δηλαδή καταλαβαίνεις ποιος έχει συνεισφέρει και που σε κάθε σημείο του δίσκου, με το τελικό αποτέλεσμα να σε αφήνει άφωνο και να αναρωτιέσαι τι ήταν αυτό που μόλις άκουσες... Ας μην τα παραλέμε όμως κιόλας. Φυσικά και καταλαβαίνουμε τι ακούσαμε, μας θυμίζει πολλές chillout δουλειές, όμως δεν είναι σαν καμία τους. Διατηρείται το βάθος και η ουσία που διακατέχουν τις μελωδίες των Marconi Union και συμπληρώνονται τέλεια από τον ύπουλο, φιδίσιο, σχεδόν ανατολίτικο ήχο του μπάσου του Wobble. Δεν νομίζω ότι έχω άλλα λόγια για να περιγράψω. Ακούστε εδώ τα 4 καλύτερα κομμάτια του δίσκου (από τα 7 που έχει όλος ο δίσκος, συνολικής διάρκειας 42 μόνο λεπτών δυστυχώς):
No comments:
Post a Comment