Μια στο τόσο στην πραγματικότητα της μουσικής, στο παράλληλο αυτό σύμπαν, δημιουργείται και ένας supernova ή καλύτερα ένα supergroup. Αυτό συμβαίνει όταν ήδη καταξιωμένοι σόλο καλλιτέχνες ή μέλη επιτυχημένων συγκροτημάτων, αποφασίζουν να εξερευνήσουν άλλα μουσικά μονοπάτια με άλλη ελευθερία έκφρασης συνεργαζόμενοι με άλλους αντίστοιχα καταξιωμένους ή/και γνωστούς μουσικούς. Ενδεικτικά κάποια supergroups είναι οι Cream, Blind Faith, Emerson Lake & Palmer, Nick Cave and The Bad Seeds, Mr. Big, Mad Season, Foo Fighters, Them Crooked Vultures, A Perfect Circle, Critters Buggin' και οι Friends of Dean Martinez.
Σίγουρα κάποια μας αντηχούν πιο οικεία και άλλα όχι τόσο. Εδώ θα μιλήσουμε για τους λιγότερο γνωστούς Friends of Dean Martinez για το άλμπουμ τους του 2005 Lost Horizon.
Οι Friends... είναι ένα ορχηστρικό σχήμα με προσανατολισμό στο post-rock και πολλές αναφορές στην americana, electronica, ambient, lounge, psychedelia, ακόμη και surf rock. Αποτελούνται από μέλη των Giant Sand, Calexico και Naked Prey. Άρχισαν να ηχογραφούν μαζί το 1995 (The Shadow of Your Smile - δισκάρα και αυτό). Το Lost Horizon είναι η τελευταία αμιγής studio δουλειά τους, αφού οι 3 κυκλοφορίες που ακολούθησαν ως το 2010 γράφτηκαν για soundtracks.
Από το πρώτο ήδη κομμάτι ο δίσκος καταφέρνει να σε ταξιδέψει σε αμερικάνικες ερήμους βγαλμένες σαν από ταινίες γουέστερν. Ο τραχύς ήχος της κιθάρας και οι αργόσυρτες μελωδίες φέρνουν άλλοτε σε Pink Floyd και άλλοτε ακόμη και σε Frank Zappa (όχι στην τεχνική βέβαια).
Συνολικά σου αφήνει μια γεύση γλυκάδας, αφού πέρα από αυτές τις "ερημικές" συνθέσεις, τις αργόσυρτες και ατμοσφαιρικές, φιγουράρουν και κάποια άλλα κομμάτια, όπως το Dusk ή το Two Hundred Miles ή το Somewhere Over the Waves που είναι γλυκούτσικα, έτσι ρομαντικά και αιθέρια. Υπάρχει και κάποια "φασαρία" επίσης στον ήχο, ένα είδος βρωμιάς, όπως στο Heart of Darkness το οποίο φαντάζομαι πως ζωντανά θα πρέπει να εκτελείται πολύ ωραία.
Για να είμαι ειλικρινής βέβαια, θα κλείσω την απλή αυτή κριτική λέγοντας ότι ο δίσκος στο σύνολό του μου θυμίζει πολύ τους Calexico, χωρίς τις τρομπέτες και τη μεξικανιά. Υπάρχει δηλαδή μια μελαγχολία αλλά και μια γλυκύτητα.
Βαθμολογία: 8.5/10
(πλήρης βιογραφία, δισκογραφία κλπ εδώ)
No comments:
Post a Comment